به تو عادت کرده بودم  اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه      اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم    مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت  مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه     لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه             زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من    به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب   به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره   از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو       با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته           خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم   عشق من تو در چه حالي

لحظه ي خدافظي ، به سينه ام فشردمت
اشک چشمام جاري شد دست خدا سپردمت ...
دل من راضي نبود به اين جدايي نازنين
عزيزم منو ببخش اگه يه وقت آزردمت
گفتي به من غصه نخور ميرم و بر مي گردم
همسفر پرستوهات ميشم و بر مي گردم
گفتي تو هم مثل خودم ، غمگيني از جدايي
گفتي تا چشم هم بزني ميرم و بر مي گردم
عزيز رفته سفر کي بر مي گردي
چشمونم مونده به در کي بر مي گردي ؟

کاشکی توو نگاه آخر عشقو توو چشام میدیدی

تو چه کردی با دل من عشقمو انگار ندیدی

قلب تو انگاری نشنید التماس اون چشامو

تو چه کردی با دل من ندیدی غم نگامو

به دلم موند یه بار یه روزی یه جایی بگی میخوامت

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی
فردا مرا چو قصه فراموش می کنی
این در همیشه در صدف روزگار نیست
می گویمت ولی توکجا گوش می کنی
دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت
ای ماه با که دست در آغوش می کنی
در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست
هشیار و مست را همه مدهوش می کنی
می جوش می زند به دل خم بیا ببین
یادی اگر ز خون سیاووش می کنی
گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت
بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی
جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی
سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع
زین داستان که با لب خاموش می کنی

مرا بي يــــــــــــــار و غمخـــوار آفريدند

                   مرا بيمار بيمـــــــــــــــــــــار آفريدند 

 مرا با درد و عـشـــــــــــق سينـه سوزي

            از اول بي پرستـــــــــــــــــــــــــــار آفريدند 

مرا دایم قرين رنـج كردند

           چو گل در سايه خــــــــــــــــــــــــار آفريدند

مرا چون مرغ خوش خواني در اين باغ

           گرفتار گرفتـــــــــــــــــــــــــــــــــار آفريدند 

مرا لبريز محــــــــــــــــــنـت خلق كردند

             مرا از غصه سرشــــــــــــــــــــــار آفريدند 

مرا در بزم گيتي مـــــات و مبهوت

              نه سرمست و نه هوشيــــــــــــــار آفريدند 

 مرا ز آميزش اميــــــــــــــــــــد و ياسي      

خداوندا! اگر روزی از عرشت به زیر آیی و لباس فقر بپوشی
  و برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی

                                     زمین و آسمانت را کفر میگویی٬ نمیگویی؟

خداوندا اگر در روز گرماگیر تابستانی
               تن خسته خویش را بر سایه دیواری
به خاک بسپاری
        اندکی آنطرف تر کاخ های مرمرین بینی

              زمین و آسمانت را کفر می گویی٬ نمی گویی؟!

                                                         خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را

تو در قرآن جاویدت هزاران وعده دادی
                  تو خود گفتی که نا مردمان بهشت را نمیبینند
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
           که نا مردمان ز خون پاک مردانت هزاران کاخ میسازند

                           خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
                                     بس کن تو ظلمت را

تو خود سلطان تبعیضی تو خود فتنه انگیزی
اگر در روز خلقت مست نمیکردی
یکی را همچون من بدبخت یکی را بی دلیل آقا نمیکردی
          جهانی را اینچنین غوغا نمیکردی

زخمهای رو دلم یکی دو تا نیست

پیدا نکردی   برگشتی که چی بشه     

می گذشتم یک شبی از ویرانه ای 

در سیاهی چشم مستم خیره شد بر خانه ای

پیش رفتم تاجلو پنجره چون نگاهی کردم ازآن پنجره

مردی کور و فلج افتاده اندر گوشه ای

دخترش مشغول عیش و نوش بود با بیگانه ای

کودکی از سر سرما میزند دندان بهم

مادری مات و محیر مانده چون دیوانه ای

چون که فارغ گشت از عیش و نوش نابکار

قصد رفتن کرد با حالت جانانه ای

دست در جیب خود کرد اندر پول کلان

داد بر دخترک زان سکه ها چند دانه ای

بر خودم لعنت فرستادم که هر شب تا سحر

می روم مست و شتابان سوی هر میخانه ای

تا در آن وحشت سرا دختری ز فقر میفروشد

عصمتش را بهر هر نانخانه ای...

هوای رفتن میکنی وقتی محتاج تو ام

گلامو پر پر میکنی وقتی گرفتار تو ام

دفتر خاطراتمو با اون چشات پس می زنی

بغض صدای خسته مو ببین چه ساده میشکنی

بهونه موندن من چه خوبه با تو زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

بهونه موندن من با رفتنت چی کار کنم

بدون خوندن به خدا فقط باید باید دعا کنم 

با رفتنت این عاشقی میمیره و تمام آب میشه

شمع آروزوهامونم میسوزه نم نم آب میشه

برو عزیز تو هم برو دنیای بی وفاییه

فقط اینو بدون عزیز اون بالا هم خداییه

وقتی که خاکم می کنند           بهش بگین پیشم نیاد

بگین رفت مسافرت شماره ای    نداد یه جور بکین که آخرش

از حرفاتون هول نکنه          طاقت ندارم ببینم به قبرم نگاه کنه

دونه به دونه عکسامو               بردارین آتیش بزنین

هر چی که خاطره دارم            برید از بیخ بکنید

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش

اکه تویی اون که فقط دلم میخواد منو ببخش

منو ببخش اکه شبا ستاره ها رو می شمارم

منو ببخش اکه بهت خیلی میگم  دوست دارم

منو ببخش اکه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط  تو رو خواب می بینم

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش